Neo-Klasik İktisat

  • 15 Mart 2015
  • 476 kez görüntülendi.
Neo-Klasik İktisat

Neo-Klasik İktisat (neo-classic economics) Bir akademik disiplin olarak iktisat, çok büyük ağırlıkla, kıt kaynaklara alternatif kullanımlar amacıyla ve pazar fiyatları aracılığıyla el konmasını inceleyen bir daldır. Modern »iktisattaki egemen paradigma, on dokuzuncu yüzyıl sonlarında Leon Walras, William Stanley Jevons ve Alfred Marshall’ın öncülüğünü yaptığı marjinalist devrim sonrasında gelişen neoklasik kuramdır. Bu kurama göre fiyatlar, marjinal »fayda (tüketiciler için) ve marjinal verimlilik (üretim faktörleri için) tarafından belirlenir. Neo-klasik kuramlar, kusursuz bilgi, hareket özgürlüğü, bireysel seçim, optimizasyon ve akılcı karar alma koşullarının varolduğunu öngören, mikro düzeydeki (aile.firma) basit davranışsal modeller üzerine kuruludur ve bu modellerin temel koşulları, özel teşebbüs, tüketici egemenliği ve piyasayı dengeleyici fjvatlardır. Bireysel davranış üzerindeki kurumsal etkiler, dış müdahaleyle oluşan verili özellikler diye tanımlanmıştır ve ana davranışsal modelin bir parçasını oluşturmazlar. Ancak son zamanlarda, kurumsal kurallar çerçevesindeki bireysel davranışları açıklamak üzere *oyun-kuramsal yaklaşımlar geliştirildiği gözlenmektedir.Modern iktisat kuramındaki yeni bir gelişme ABD’de gündeme gelmiştir.”Siyasal iktisat” adıyla tanınan bu yeni akımın, aynı adlandırmanın daha yaygın biçimde kullanıldığı radikal ya da Marksist versiyonlarıyla hiçbir ilgisi yoktur. Siyasal iktisat literatürü, neo-klasik ilkeleri iktisat dışı alanlara uyarlar (kamu politikasının, ekonomik çıkar gruplarının siyasal baskılarıyla yapa y bi çi mde üretilen kıtlıklara -“rantlar”- odaklanması buna bir örnktir).

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ