Yurdundan Sürgün Çocuklara

Alican Çetinkaya

Yazarın şu ana kadar yazılmış 11 makalesi bulunuyor.
  • 21 Ağustos 2015
  • 734 kez görüntülendi.

akdeniz-gocmen-teknesi-670
Bir tane sönmüş deniz botu, içinde bir çift ayakkabı denizin kıyısına sürüklenmiş. Umudun adı daha doğrusu umuda yolculuğun son adresi oldu Akdeniz. Son 23 yılda otuz binden fazla umuda, Akdeniz üzerinden Avrupa’ya ulaşmaya çalışan göçmenlerin umuduna mezar oldu. Kimi iç savaşlardan kaçıyor, kimi açlık ve sefaletten. Aynı amaca doğru çıkıyorlar mavi yolculuğa yüzlerce insan. Küçücük bir tekneye sığmaya çalışan yüzlerce beden ve o bedenlere sığdırılan yüzlerce, hatta binlerce hayal. Daha iyi yaşam, daha iyi şartlar ve insanca yaşam için tüm bu çaba.
Bedeli ödeniyor mavi yolculuğun ve yüzlerce insan satın aldıkları umutlarına doğru yola çıkıyor. Küçük bir balıkçı teknesinde başlıyor umuda yolculuk. Birbirini tanımıyorlar bile belki ama aynı noktada kesişiyor hayalleri. Açlık, susuzluk, dalgalar ve sonsuz mavilik eşlik ediyor onlara yol boyunca. Günler, belkide haftalarca. An geliyor sessizliği küçük bir çığlık boğuyor. Nisanda 700, temmuz ve ağustosta 40 canı ve daha nicelerini alıyor Akdeniz. Ölüm haberlerinde verilen rakamlar hep yuvarlak. İnsandan bahsediyor bu rakamlar. Önemi de yok gerçi kapılarını bu insanlara kapatan Avrupa için. Ekonomik, siyasi, dini vs. bir sürü yönden tehdit zaten bu insanlar.
Kimi şanslı kurtuluyor batan tekneden. Bir el uzanıyor ve kurtarıyor onu yeniden ümit etsin diye. Kimi ise şanssız, gelmiyor kimse imdadına masraflı oluyor kurtarma operasyonu diye. Nisan toplanan AB Komisyonu şöyle diyor açıklamasında , “Akdeniz’deki son günlerdeki trajik gelişmelerden derin keder duyuyoruz. Gerçekler çok katı ve bu nedenle eylemlerimiz de cesur olmalı. İnsan hayatı söz konusu ve AB bir bütün olarak eyleme geçmek için ahlaki ve insani sorumluluk altında” . Ama gerçekten de gerçekler çok katı ve bu gerçekler yitiriyor insanları birer birer. Hala ölüyor insanlar sadece yaşayabilmek için çıktıkları yolculuklarında. Ahlaki ve insani sorumluluklar sessiz kalıyor yeniden. Sözler söyleniyor , alınıyor kararlar ama ölüyor yinede o güzel insanlar.Ölenler yoksul, ama vicdanlar daha yoksul aslında. Elden bir şey gelmese de umut etmek kalıyor bizlere, yarınlara.
” söyleyin dağlara rüzgara
yurdundan sürgün çocuklara
düşmesin kimse yılgınlığa
geçit vardır yarınlara

göç yolları
göründü bize
görünür elbet
göç yolları
bir gün gelir
döner tersine
dönülür elbet

en büyük silah umut etmek
yadigar kalsın size

yol verin kanatlı atlara
sürgünden dönen çocuklara
ateşler yakın doruklarda
geçit vardır yarınlara

dağılsak da göç yollarında
yarın bizim bütün dünya “( CEM KARACA)

YAZARIN SON YAZILARI
Güvensizlik - 13 Aralık 2015
Fil,Fare Doğurdu - 14 Kasım 2015
Şimdi Sırası Değil - 18 Eylül 2015
ZİYARETÇİ YORUMLARI - 1 YORUM
  1. Anonim dedi ki:

    Deniz herkes için aynı şeyleri ifade etmiyor malesef güzel bir yazı tebrik ederim. Fakat facede göremedim bu yazıyı.

BİR YORUM YAZ